S Dragim Su Najkraće Noći

zoran-bogdanovic1977

S Dragim Su Najkraće Noći

“Vijor dolom duje,
Gradom poljuljuje,
Na gradu devojka
Vikom podvikuje:
„A vaj! duge noći!
S babom spavajući
Na devet dušeka,
Na devet jastuka,
Pod devet jorgana.“

Vijor dolom duje,
Gradom poljuljuje,
Na gradu devojka
Vikom podvikuje:
„A vaj! duge noći!
S majkom spavajući
Na devet dušeka,
Na devet jastuka,
Pod devet jorgana.“

Vijor dolom duje,
Gradom poljuljuje,
Na gradu devojka
Vikom podvikuje:
„A vaj! duge noći!
S bratom spavajući
Na devet dušeka,
Na devet jastuka,
Pod devet jorgana.“

Vijor dolom duje,
Gradom poljuljuje,
Na gradu devojka
Vikom podvikuje:
„A vaj! duge noći!
S’ sestrom spavajući
Na devet dušeka,
Na devet jastuka,
Pod devet jorgana.“

Vijor dolom duje,
Gradom poljuljuje,
Na gradu devojka
Vikom podvikuje:
„A vaj! kratke noći!
S dragim spavajući
Na jednom dušeku,
na jednom jastuku,
Pod jednim jorganom.“

Vuk Stefanović Karadžić
Vuk Stefanović Karadžić.oko 1850..jpg

Vuk Karadžić
Datum rođenja 6. novembar 1787.
Mesto rođenja Tršić
 Osmansko carstvo
Datum smrti 7. februar 1864. (76 god.)
Mesto smrti Beč
 Austrijsko carstvo
Polje lingvistika, filologija, slavistika
Poznat po Reforma srpskog jezika; reforma ćirilice; sakupljanje narodnih umotvorina

Vuk Stefanović Karadžić (Tršić, 6. novembar 1787Beč, 7. februar 1864) je bio srpski filolog, reformator srpskog jezika, sakupljač narodnih umotvorina i pisac prvog rečnika srpskog jezika.[1] Vuk je najznačajnija ličnost srpske književnosti prve polovine XIX veka.[2] Rođen u vrijeme zlo i mučno, u dane kada se činjaše da je skoro ugašen život srpskog naroda. Vuk je stao na snagu u vrijeme junačko.[3] Stekao je i nekoliko počasnih doktorata.[4] Imao je nekoliko braće i sestara koji su umrli. U tadašnje vreme se verovalo da je to zbog duhova i veštica. Posle smrti dosta njegove braće njegovi roditelji su mu dali ime Vuk da bi to ime oteralo duhove i veštice.

Učestvovao je u Prvom srpskom ustanku kao pisar i činovnik u Negotinskoj krajini, a nakon sloma ustanka preselio se u Beč, 1813. godine. Tu je upoznao Jerneja Kopitara, cenzora slovenskih knjiga, na čiji je podsticaj krenuo u prikupljanje srpskih narodnih pesama, reformu ćirilice i borbu za uvođenje narodnog jezika u srpsku književnost. Vukovim reformama u srpski jezik je uveden fonetski pravopis, a srpski jezik je potisnuo slavenosrpski jezik koji je u to vreme bio jezik obrazovanih ljudi. Tako se kao najvažnije godine Vukove reforme ističu 1818, 1836, 1839, 1847. i 1852.

IZVOR